Mojdeh Nasseri

عشق بازي من با كلمات به روزهايي برميگردد كه ممنوعيت واژه بيداد ميكرد، در خانه اي كه اتاقهايش هم حتي دَر نداشت كه حريمي باشد براي ثبت حسهاي متفاوت و گيج كننده! خانه قديمي بود ولي حياط زيبايي داشت كه هميشه گربه ولگرد پاي ديوار سرك ميكشيد كه ترس را برايم يادآوري كند! ترس هم ارثيه مادر بود كه در كودكي ترسانده شده بود!!! روي پله هاي حياط در داغي تابستان رو به پنجره كوچك پشت بام همسايه مينشستم، خيالبافي هايم را خط خطي ميكردم و براي خستگي در كردن به باغچه آب ميدادم كه بوي نم آب و خاك روياها را فراتر ببرد تا سرانجامِ قصه هايم را بنويسم!! همسايه كناري هميشه از روي بالكن تعداد رفت و آمدم را ميشمرد و گزارش روزانه به پدر ميداد و پدر دلخوش بود كه همسايه حواسش به من هست تا كه آهسته آهسته مسوليت پذيريش را كمتر كند!!! در آن روزها هيچگاه از كودكي و نوجواني ننوشتم يك هراس زيرپوستي داشتم از عنوان حس ترسم!!! با همان ضبط دو كاسته طوسي و نوار كاست داريوش و فريدون فروغي، آينده را تصوير سازي ميكردم!!! نميدانستم با هوشمندي روزهاي فردا را خلق ميكنم با همين عشق بازي با كلمات...
امروز با كلمات نه تنها كه عشق بازي ميكنم بلكه تمام حس هاي متفاوت را مينويسم، تنها تفاوتش اين است كه حسهاي روي كاغذ آمده جان گرفتند و با قلبي تپنده سخنگو شده اند!!!
شادي را هزاربار مينويسم چرا كه فهميدم تنها دليل بودنم شادماني است!
عشق را زندگي ميكنم و با خون مينويسم كه من زاده ي عشقم و با اين حس عميق زنده ام!!!
مهرباني را هرروز تكرار ميكنم كه تنها و تنها دليل رابطه هايم هست و خواهد بود!!!
ترس را فرياد ميكنم و شجاعانه مي ايستم در برابرش تا كه سد راه رفتنم نشود هرگز!!!
خشم را نگاه ميكنم
اندوه را خالي ميكنم
غم را ولي هنوز هم در صداي باران در شبهاي مهتاب و حتي در آفتابي ترين آسمان، در آغوش ميگيرم كه نوشته هايم زاده ي غمگينترين لحظات نوجواني ام بوده و از دل اين غم، منِ امروز حضور دارد، باور دارم كه غمي دلنشين در وجودم در اعماق تمام حسهايم خود را به خواب ميزند كه مبادا من با واژه هايم بيگانه شوم....